شبگویه

ahooraiman — Fri, 18 Jul 2008 23:48:58 GMT

همون که خیلی دوسش داشتم

زمستون هشتاد و شش بود که محمد اصفهانی بلیط کنسرتشو برای من و علی کهن دیری فرستاد.وقتی محمد ترانه "باور نکن تنهایی ات را" رو خوند و بعدش "خورشید فردا" و بعدش "مرو ای دوست" رو یه دفه دیدم یکی دستشو سنگین گذاشت روی زانوم و محکم و محبت آمیز زانومو فشار داد.نگاه کردم.خسرو شکیبایی بود که یه صندلی اونورتر نشسته بود.نه اینکه ندیده باشمش.از همون اول کنسرت دیدمش و هی حرص خوردم که چرا محمد پوریا پورسرخ و فلانی رو معرفی کرد و خسرو شکیبایی رو معرفی نکرد.فهمیدم هر اتفاقی هس تو پارت دوم برنامه می افته.تو پارت دوم برنامه بود که محمد گفت میخوام یکی از بهترینهای سینمای ایرانو معرفی کنم که امشب توی برنامه ماس که سالن رفت رو هوا.مردم دیده بودنش.تصویرش که روی مانیتور رفت جمعیت یکصدا و یکپارچه تشویق شد.اونم چقدر افتاده و متواضع بلند شد و دست تکون داد و تعظیم کرد.بعد از کنسرت که رفتم به محمد خسته نباشید بگم خسرو رو هم دیدم.همایون خرم هم بود و یکی دو نفر دیگه.خسرو منو بغل کرد و بوسید و از ترانه ها تعریف کرد.داشتم تو آسمون سیر میکردم.اونی که از بچگی دوسش داشتم از کارم خوشش اومده بود.یک دل سیر همدیگه رو بغل کردیم و بوسیدیم.اما ای کاش ندیده بودمش.نه اینکه اگه ندیده بودمش و ازم تعریف نکرده بود امروز براش گریه نمی کردم؛نه.کاش ندیده بودمش و اونجور محو و مبهوت صفا و سادگی ای که هم تو رفتار و کردارش بود و هم تو چهره و پوشش و گفتارش نمیشدم...بازیگر دلی من رفت.همون که خیلی دوسش داشتم...خسرو....

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ خسرو...

خداحافظ خسرو.......

ahooraiman — Fri, 06 Jun 2008 11:33:18 GMT

تموم شدترانه

تموم شد ترانه

به پايان رسيدم

اگر گريه كردم

اگر دل بريدم

تموم شد ترانه

قلم را شكستم

به كنجي خزيدم

به ماتم نشستم

نوشتم سكوتو

صدا ميشنيدي

به هر خط شكستم

تو گفتي نديدي

مي تونستي از تب

ترانه بسازي

دلي رو كه بردي

دوباره ببازي

مي تونستي ماهو

به خوابم بياري

رو پيشوني شب

ستاره بذاري

اگر بي اجازه

تو شعرم نشستي

چرا دل بريدي

چرا دل نبستي

تموم شد ترانه

چشات غرق خوابه

سوال من از تو

هنوز بي جوابه

فروردین هشتاد

بم

آهنگساز :زنده یاد استاد بابك بيات

تنظيم:داريوش تقي پور

خواننده :ماني رهنما

ahooraiman — Thu, 01 May 2008 00:11:18 GMT

خوب

شاید این ثانیة نیومده

آخرین فرصت خوشبختی ماس

زشت و زیبا،خوب و بد،هر چی که هس

زندگی همه‌ش همین ثانیه هاس

زندگی کن،زندگی کن

لحظه لحظه زندگی کن

اگه تلخه،اگه شیرین

عشق محضه،زندگی کن

زندگی کن شاید امروز

روز اقبال تو باشه

شاید این بختی که میگن

لحظه ای مال تو باشه

زندگی کن که هنوزم

رو لبات فرصت خنده س

تو صدات هنوز ترانه

تو چشات هنوز پرنده س

از همین لحظه به فکرِ

لحظه ای باش که تو راهه

لحظه ای که با تو خوبه

لحظه ای که با تو ماهه

شاید این ثانیة نیومده

آخرین فرصت خوشبختی ماس

زشت و زیبا،خوب و بد،هر چی که هس

زندگی همه‌ش همین ثانیه هاس

آهنگ و تنظیم:محمد رضا چراغعلی

خواننده:احسان خواجه امیری

تیتراژ برنامة صمیمانه

ahooraiman — Thu, 20 Mar 2008 22:29:19 GMT

و اما مبارک باشد

نه زمزمة ممنوع شدن موسیقی به گوش می رسد نه رسانه با موسیقی پاپ قهر کرده است.نه ناشران با موسیقی به مثابة پفک نمکی برخورد می کنند و نه کسی سرش درد می کند به موسیقی گیر بدهد.نه کپی رایت به راحتی آب خوردن نادیده گرفته می شود و نه دسترنج ناشر و مولف به نازلترین قیمت و کیفیت در حاشیة پیاده روهای انقلاب و ولیعصر چوب حراج می خورد و تازه کسی هم چشمش را بر روی این دزدی که نه دزدی محسوب می شود و نه در روز روشن اتفاق می افتد نبسته است.

نه خوانندة یک شبه خواننده شده داعیة نجات موسیقی ایران را دارد و نه اهالی موسیقی سنتی سایة پاپی ها را با تیر می زنند.نه کسی جلوی کنسرتی را گرفته و نه مجوز خواننده و آهنگساز و ترانه سرایی لغو شده.

نه خواننده سالاری باب است و نه جلف مداری.نه قلم به مزدی مرسوم است و نه ترانه دزدی.نه روشنفکری به تحقیر ترانه پرداخته و نه واماندگی به انکار.نه...

اصولا همه چیز خوب است و بر وفق مراد می گذرد کلا.

موسیقی روز به روز در راه اعتلا گام بر میدارد،کنسرتها مرتب برگزار می شود، سالنهای کنسرت یکی پس از دیگری افتتاح می شوند و اجرای موسیقی های مختلف را به نمایش می گذارند،کاست ها یکی پس از دیگری منتشر می شوند و کسی بابت هیچ نوع مجوزی هیچ گونه نگرانی ندارد،اهالی موسیقی سنتی حاشیه نشینان پاپ را به متن آورده اند و همة امکانات محدود و نامحدود خوداز قبیل بودجه و خانه و بیمه و وام و سفرهای خارجی و ...را با ایشان قسمت کرده اند،تالار وحدت به روال معمول تمامی امکانات خود را در اختیار اهالی موسیقی مردمی نهاده است.نهادهای مسئول در پی استقبال فراوان و بی نظیر مردم از سمفونی های سالانه که با کمترین هزینه به ساخت و اجرا می رسند،بودجة قابل ملاحظه ای را به حمایت از تولید و توزیع موسیقی مردمی و پاپ فاخر و اندیشه مدار اختصاص داده اند.

رسانه ها به خواست مردم تن داده و موسیقی دلخواه آنان را برای ایشان پخش می کنند، تصویرِ ساز،تصویری ممنوعه و فسادانگیز تلقی نمی شود و خواننده و آهنگساز و ترانه سرا عادلانه در منافع مادی و معنوی ترانه های منتشره شریکند، بیسوادی در ترانه بیداد نمی کند و آهنگها تازه تر از همیشه اند و خوانندة مقلد که اصلا و ابدا نداریم حتی از نوع دست چندم و اصولا همانطور که پیش از این گفته شد همه چیز همانطور است که باید باشد و بهار هم که در پیش است و بهاریة موسیقی هم به همین شیرینی و طراوت و تازگی است که انتظار دارید.مبارک باشد و همایون.

ahooraiman — Thu, 14 Feb 2008 21:58:48 GMT

وقتی اولین ترانه ها را می نوشتم هرگز فکر نمی کردم تاوانی این همه سنگین داشته باشد.جدایی از شعر،داستان،فیلم و فیلمنامه،عکس و ...

ترانه آنطور که من دل سپردمش و دل داد،جایی برای این همه نگذاشت،تا جایی که اکنون بی همة اینها که گفتم خود را تنها در ترانه می‌جویم و در ترانه این همه را.

نمی دانم می‌توان آیا بازگشت و پیدا کرد آن منِ دور را؟شاید...

عشق و مرگ

در آينه نگاه كرد و خويش را نديد مرد

صدا، صدا، صداي پا، بلندتر ، شنيد مرد

لبي گزيد و اشك روي گونه اش هوار شد

شكست،در خودش شكست،چه زودميرسيد مرد

تمام عمر رفته را ورق ،ورق مرور كرد

و خط قرمزي به دور اسم " ا و" كشيد مرد

كسي كه مثل سايه تا غروب او رسيده بود

كسي كه مثل آرزو به او نمي رسيد مرد

نوشت" هيچ چيز مثل عشق جاودانه نيست"

كه خون شَتَك زد و گلوي مرگ را بريد مرد

روزی روزگاری بم !

ahooraiman — Fri, 18 Jan 2008 03:15:55 GMT

برگِ بی درخت

دل به غم سپرده ام

در عبور سال ها

زخمی از زمانه و

خسته از خیال ها

چون حکایتی مگو

رفته ام ز یادها

برگ بی درختم و

در مسیر بادها

نه صدایی،نه سکوتی

نه درنگی،نه نگاهی

نه ترا مانده امیدی

نه مرا مانده پناهی

نیشها و نوشها چشیده ام

بس روا و ناروا شنیده ام

هر چه داغ را به دل سپرده ام

هر چه درد را به جان خریده ام

در عبور سال ها

در مسیر بادها

نه صدایی،نه سکوتی

نه درنگی،نه نگاهی

نه ترا مانده امیدی

نه مرا مانده پناهی

آهنگساز:آریا عظیمی نژاد

خواننده:سالار عقیلی

ahooraiman — Mon, 17 Dec 2007 00:16:18 GMT

استعفا از شورای شعر وزارت ارشاد

براي ما تجربه‌ كوتاه مدت همكاري با شوراي تصويب ترانه پرده از دردناك بودن داستان ترانه برداشت. هجوم رسانه در عصر جديد و گسترش موج مولتي مديا به توليد «ترانه سازها» و افزايش بي‌رويه‌ اين جمعيت منجر شده است؛ به عبارت ديگر در كشور ما هر روز يك خواننده و دو ترانه سرا متولد مي‌شوند. و تلاش كاركنان، مشاوران، كارشناسان و بازرسان ارشاد براي نظارت بر اين توليد انبوه نه تنها به تنرل علمي آن نمي‌انجامد بلكه بر دامنه‌ گسترش موسيقي و ترانه‌ زيرزميني افزوده است كه شكل ديگري از اقتباس كور و عوامانه گروه‌هاي متوسط هنري جامعه است.
وزارت ارشاد ناخواسته با كشاندن معيارهاي عمدتا سليقه‌اي، سياسي و اخلاقي به حوزه‌ توليد كلام در موسيقي پاپ هويت كاذب ديگري به توليد‌كنندگان آثار غيرعلمي و پيش پا افتاده داده است. و اين حس فاخر و ارجمند اجتماعي و سياسي را به يك جريان ناتوان و ضعيف و غيرعلمي تزريق كرده است.
دانش برخورد با اين پديده‌ اجتماعي در وزارت ارشاد شكل نگرفته است. در واقع اراده‌اي براي شكل گرفتن اين دانش نيست. موسيقي و ترانه‌ پاپ داخلي به هدايت احتياج دارد نه نظارت. و اين هدايت بستر طبيعي خود را دارد يعني «توليد و بازار» نه بستر امنيتي. مادامي كه تصور كنيم انتشار يك جلد كتاب يا يك جلد نوار كه حاوي سطري يا مصراعي غيرمتعارف است موجب نابودي اركان امنيتي جامعه مي‌شود در حقيقت اغفال شده‌ گروهي نويسنده و منتقد عصر پيش از تاريخ هستيم كه با دوربين‌هاي مجهز، سطور گمشده‌ كتاب‌هاي متروك را رصد مي‌كنند.
تا هنگامي كه تصور كنيم مردم يا در واقع مخاطبان هنر موسيقي نوجواناني معصوم هستند كه تنها شنونده‌ كاست‌هاي مجوز گرفته‌ دستگاه فرهنگي كشورند و وظيفه‌ هدايت آنها بر عهده‌ شوراي نظارتي ارشاد است موسيقي و ترانه‌ پاپ دچار همين بلبشوي فرهنگي و تاريخي است.
به نظر ما در شرايط فعلي، مميزي علمي ترانه كاري طاقت‌فرسا، سليقه‌اي و غيرلازم است و شوراي فعلي ترانه مي‌تواند با تشكيل كارگاه آموزشي و علمي ضمن عمل به وظيفه اصلي خويش، سنت مندرس كاناليزه كردن ذوقي فرآورده‌هاي ادبي را كنار گذاشته و نقش مفيد و حيثيت آفرين را در ترانه امروز ايفا كند.
ما جمعي از اعضاي شورا ضمن اعلام كناره‌گيري خود تا ايجاد زمينه مطلوب همكاري، دلايل زير را عامل قطع همكاري خويش با شوراي ترانه مي‌دانيم:
1_ سايه‌ سنگين نظارت بخشنامه‌اي ارشاد بر شورا احساس مي‌شود تا حدي كه اعضاي شورا آزادي تعامل با جامعه‌ هنري را ندارند. اين تعامل حتما بايستي با اجازه و نظارت ارشاد به عنوان كارفرما انجام شود و اعضاي شورا مشاور فرض مي‌شوند.
2_ ساز و كار شوراي ترانه در مواجهه با نسل و عصر جديد ترانه و موسيقي كارايي لازم را ندارد و اين شورا بايستي با نزديك شدن به هويت آموزشي و دور شدن از هويت امنيتي و نظارتي نقش تازه‌اي را در عرصه‌ موسيقي ايفا كند.
3_ اساسا اراده و علاقه‌اي براي حمايت از موسيقي پاپ در شوراهاي كارشناسي ارشاد وجود ندارد. و اين خلأ ناشي از كمبود نيروي كارشناسي موسيقي پاپ و ضعف تئوري در آن حوزه است.
4- حوزه‌ عمومي كلام در موسيقي پاپ در شرايط فعلي قابل دفاع نيست و مميزي با ايجاد اختلال به اين حوزه هويت كاذب سياسي و علمي داده است.
5_ بررسي و تحميل قواعد و اساليب كهن ادبي به ساختار ترانه‌ نوين از معايب كارشناسي شوراي فعلي ترانه است.
6_ عدم رعايت استقلال شورا و قرار دادن فيلترهاي نظارتي ديگر.
7_ و در آخر هيچ شورايي صلاحيت رد آثار بزرگان شعر كلاسيك فارسي مانند حافظ، خيام، مولانا، سعدي و ... را ندارد.

محمد علی بهمنی اهورا ایمان عبدالجبار کاکایی

ahooraiman — Fri, 26 Oct 2007 14:18:18 GMT

سلامِ آخر

نمیدونم چیه که میگه از این ترانه بنویس.از "سلام ای غروب غریبانة دل"...از "خداحافظ ای شعر شبهای روشن....یه چیزی که انگار از دل همین ترانه بیرون میزنه و اونقدر هم مالِ ترانه سرا و آهنگساز و خواننده نیست.یعنی هم هست و هم نیست.مثل همون اندوهی که همزادِ بیشترِ ترانه هاس.مثل همون غمی که تو سرخوشانه ترین لحظه ها هم میاد سراغت و خنده هاتو کمرنگ میکنه.اما چرا تو این ترانه اینجوری خودشو نشون داد نمیدونم.شاید چون هر کدوم از ما کسانی رو از دست داده بود.شاید چون هر کدوم از ما سفر کرده ای داره که یه وقتایی بغض و دردِ دوریش میاد سراغمون. جدایی،جدایی...جدایی همیشه سخت بوده،همیشه.جدایی از آدمایی که دوستشون داری، جدایی از روزای خوب زندگی،جدایی از لحظه هایی که آرزو میکنی همیشگی باشن و ابدی که نیستن،که میرن و تموم میشن. اون وقت احساس میکنی یه حفرة تازه تو دلت واشده که هیچ چیز و هیچ کس نمیتونه پرش کنه. اون وقته که احساس میکنی تنهایی. همیشه تنهایی.ترانة "سلام آخر" رو چند سال پیش گفته بودم.وقتی که هنوز اینقدر سفر کرده نداشتم. زمان نسبتا زیادی از ساخت و اجرای "باران که میبارد" گذشته بود که "علی" گفت:«میدونی خیلی وقته ترانه ای،شعری دلمو نلرزونده.ترانه ای که حرف دل همه مون باشه.ترانة مردم».همون لحظه اولین بندِ ترانه رو براش خوندم و گفت: «خودشه» و سه چهار روز بعد "سلام آخر" آهنگ داشت.و حالا انگار چیزی که میگه بنویس همین رفتنه. همین سفر که خیلی هارو ازمون گرفته. از من و شما.اینجاس که دیگه بغض گلوی قلم رو میگیره. اینجاس که حرفی برای گفتن نمیمونه جز این که خداحافظ.خداحافظ به یگانه برادرم حسین،به بابکِ بیاتِ عزیز،به ناصرِ عبداللهیِ خوب، به همة اونایی که رفتن. به همة اونایی که رفتن اما دوستشون داریم.رفتن اما تو قلبمون جادارن.رفتن اما نه... اونایی که نرفتن ویه عمره کنارمونن،سایه به سایه،همراه و همخونه. خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ...

تهران زمستان 85

سلام ای غروبِ غریبانة دل

سلام ای طلوعِ سحرگاه رفتن

سلام ای غمِ لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعرِ شبهای روشن

خداحافظ ای قصة عاشقانه

خداحافظ ای آبیِ روشنِ عشق

خداحافظ ای عطرِ شعرِ شبانه

خداحافظ ای همنشینِ همیشه

خداحافظ ای داغِ بر دل نشسته

تو تنها نمیمانی ای مانده بی من

تو را میسپارم به دلهای خسته

تو را میسپارم به مینای مهتاب

تو را میسپارم به دامانِ دریا

اگر شب نشینم،اگر شب شکسته

تو را میسپارم به رویای فردا

به شب میسپارم تو را تا نسوزد

به دل میسپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمة واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بارِ دل من

خداحافظ ای سایه سارِ همیشه

اگر سبز رفتی،اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهارِ همیشه

آهنگ و آرانژمان: علیرضا کهن‌دیری

آوا: احسان خواجه‌امیری

آلبوم: سلام‌آخر

ناشر: ایران‌گام